اوصاف بدني

در روايات در وصف چهره و صورت حضرت مهدى (ع) چنين آمده است:

 سيمايى چون ماه تابان دارد و چهره اش گرد و درخشان است. پيشانى باز و نورانى، بينى كشيده و باريك دارد ، چهره اي چون دينار گرد وگلگون است. ديدگانى مشكى و سرمه كشيده دارد و از شب زنده دارى فرو رفته است. محاسن مباركش پر مو و برگونه راست او خالى جذاب است مانند دانه مشك كه بر قطعه عنبر سائيده باشند. ابروهايى كشيده و به هم رسيده دارد که به طرف صورتش فرو هشته است.

رنگش عربى گندم گون است . هاله اى از نور او را احاطه كرده است. صورتى نقره فام و چهره اى گلگون دارد.

در وصف قد و قامت حضرت مهدى(ع) آمده است:

 راست قامت است، اما نه دراز قد. قد مباركش مانند شاخه درخت بان كه سروقدان را به آن تشبيه مى كنند و يا چوب ريحان است.

در پشت مبارك رسول خدا(ص) علامتى بود كه آن را ختم نبوت گويند.

حضرت مهدى (ع) نيز علامتى در پشت دارد مانند علامت پشت مبارك رسول خدا(ص) كه برخى از آن به ختم وصايت تعبير كرده اند.

صفات ومشخصات حضرت مهدى (ع) كه در احاديث وروايات آمده، بسيار است . مرحوم مجلسى دركتاب غيبت شيخ طوسى از امام باقر(ع) نقل مى كند كه امير المؤمنين (ع) در منبر فرمود: مردى از دودمان من، در آخر الزمان ظهور مى كند كه رنگش سفيد مايل به سرخى وشكمش عريض، ران هايش پهن، استخوان شانه هايش درشت و در پشت وى دو خال است: يكى به رنگ پوست بدنش و ديگرى شبيه خال پيامبر(ص) است .

دو نام دارد: يكى مخفى وديگرى ظاهر، نامى كه مخفى است احمد ونامى كه ظاهر است محمد مى باشد.

روزى اميرالمؤمنين (ع) نگاهى به امام حسين (ع) كرد و فرمود: اين پسر من آقاست، چنان كه پيغمبر نيز او را آقا ناميد، خداوند از دودمان او مردى همنام پيغمبر(ص) به وجود آورد كه در خوى وسيرت مانند خود آن حضرت است. پيشانى اش باز، بينى اش كشيده، ميان برآمده، شكمش فربه، ران هايش پرگوشت ودر ران راستش خالى است وميان دندان هاى ثنايايش باز ست... .

دركتاب فصول المهمَه آمده است: مهدى موعود جوانى متوسط القامه، نيكورو و خوش موى است موى سرش بر روى دوش هايش ريخته است. بينى اش باريك و پيشانى اش باز است......

از جمله خصايص حضرت آن است كه گذشت زمان باعث پيرى او نمى شود، لذا وقتى ظهور مى كند با آن كه سن مبارك اوسال ها از هزارگذشته، به صورت مردى چهل ساله ظاهر مي شود. به هر حال اوصافى وخصوصياتى كه براى آن حضرت بيان شده، مشخصاتى است كه جز برآن شخصِ خاص امام دوازدهم، يگانه فرزند امام حسن عسكرى (ع) بر احدى قابل انطباق نيست، لذا بطلان دعاوى مدعيان مهدويت با توجه به اين نشانه ها آشكار است.(*2)

منابع

بحار الانوار ج152 ص 319

 اثبات الهداة ج 3 ص 440 و 520.

 بحار الانوار ج 15 ص 77

 کشف الغمه ج 3 ص 260 و 277

الزام الناصب ص 138.

همان ص 138.

منتخب الاثر ص 185

بحار الانوار ج 50 ص78.

 کشف الغمه ج 3 ص 259 و269

منتخب الاثر ص147.

غيبة نعمانى ص 141

 منتخب الاثر ص 150.